Dışlandım, evet ama ben ankayım, Zümrüdüanka.. Bilgeliğimle yanarken gozyaslarimla kendime bir taht kurdum.Sifa oldu aleme,Özümü çekiçle değil ateşimle dövdüm, kaderime yön verip kendi gölgemde dinlendim... Benimkisi sessiz bir İbrahim hikayesi..

Ben ateşe atılmış,ateşle yanarken, onlar kalbimdeki can kırıklarıyla eğlendi,öyle ya can'ın ne oldugunu kimse bilmedi. İbrahim'in mağarasın da ateş suya, kül güle döndü iki deniz birleşti, onlar ateş, biz su olduk..
İbrahim'in kuyusundan berrak bir nur içtik ve yine yeniden dirildik yenilendik ... İbrahim 'in milletinden, Rasulumun ümmetinden gönül aynasında bir silüettik.

HAYIRLI CUMALAR dilerim