Karar vermek ile kararsızlık arasında kaçırdığımız nice anlar, boşa geçen zamanlar vardır. Sonunu bilemediğimiz, bir türlü neticeye varamadığımız işlerle oyalanır; akılla çözemediğimiz çıkmazlarda dolanır dururuz.
İnsanoğlu, bir yönüyle görünen âlemde yaşarken; diğer yönüyle vicdan ve merhamet denizlerinin kıyısında durur. Bu iki denizi, kalp ile aklı çatıştırmadan birleştirebilen kişi saadete ulaşır. Bu ise ancak hakiki bir yoldaşla mümkündür.
Eğer bu yoldaş, Beyazid-i Bestami Hazretleri gibi bir rehber olursa; kalp boş işlerden uzaklaşır, daima Allah’ı anar ve O’nu konuşur.
Rivayet edilir ki, Beyazid-i Bestami Hazretleri hangi şehre gitse önce o şehrin kabristanını ziyaret ederdi. Bir gün yine kabristanda dolaşırken çamura bulanmış kafatasları görür. Kalbine doğan bir ilhamla onları inceler. Bazılarının kulakları çamurla tıkanmış, bazıları tamamen açık, bazıları ise kulaktan boğaza kadar açıktır.
Bunun üzerine kalbinden şöyle geçirir: Herkes onları sadece bir kafatası olarak görürken, bana neden farklı göründüler?
İlham ile anlar ki; Kulağı tıkalı olanlar, sözü hiç işitmemiştir. İki kulağı açık olanlar, bir kulaktan girip diğerinden çıkarmıştır. Kulaktan boğaza kadar açık olanlar ise, sözü kabul edip hakikati içselleştirenlerdir.
Cenab-ı Hak bizleri hem manada hem dünyada böyle kimselere yoldaş eylesin; ömrümüzün denizlerini onların rehberliğinde birleştirebilmeyi nasip etsin.
Hayırlı Cumalar dilerim.