Kaderin iki yüzü gibi, insanın üzerinde görünen ve görünmeyen gölgeler vardır.Ve insan bunu kendinden bile saklar.Eğer bu gölgelerin ardında sessiz, özgürlük çığlıkları atıyorsan, sarsıcı bir hikâyen var demektir.

Gölgelerden çekinip karanlığa girmiyorsun. Korkuyorsun, ama yine de onu karanlıkta takip ediyorsun. Sevmiyorsun, ama her gece zihninde onunla uyuyor, onu yüreğinde taşıyorsun.
Bunu görebilmek için, kendini en çaresiz hissettiğin anda yüreğini uzaktan izlemelisin.
Sıradan ve basit görünen bizler, aslında ne kadar anlamsız bir sistemin içinde tutsaklıklar yaşadığımızı; fark etmeden, gözlerden uzak, bilinçsiz ama bir o kadar da cesurca sergiliyoruz. Sanki “bu da benim kabusum” der gibi...
Çünkü alıştığımız şeylerin içinde kayboluyoruz. Kendi gözyaşlarımızla, başkalarının bize yaptığı haksızlıkların üstünü örtüyoruz.

Şunu asla unutma: Zaman geri dönmez. Hiçbir şey eski haline gelmez. Ama değişir. Kum saatini ters çevirsen bile, geçen zaman ve yaşananlar geri gelmez. O anın acısı, hep o anda kalır.

HAYIRLI CUMALAR dilerim