Her şey kaderle takdir edilmiştir. Kısmetine râzı ol ki, rahat edesin.

Bizlere düşen deprem, sel, yangın gibi musibet ve belalara karşı, “Semi’na ve ate’na” işittik ve itaat ettik demektir. ["Semi‘nâ ve eta‘nâ gufrâneke rabbenâ ve ileyke’l-masîr" "İşittik ve boyun eğdik, bağışlamanızı dileriz, ey Rabbimiz! dönüş sanadır!” (Bakara 2/285)]

Rububiye-i İlahiyenin icraatından olan musibetlere karşı sabır etmektir. Zaten sabrın en önemli, en mühim vakti musibetin geldiği ilk andır. Onun için biz Allah’tan Sabr-ı Cemil isteriz.

Zaten Allah'a tevekkül edene Allah kâfidir.

Allah, Kâmil-i Mutlak olduğundan, bizzat, kendisinin özelliği olarak sevilir.

Allah, Var eden, Vâcibü'l-Vücud olduğundan kulun Allah’a yakınlığında vücut nurları, uzaklığında yokluk karanlıkları vardır.

Allah, sığınak ve kurtaracak yerdir. Kâinattan küsmüş, dünya ziynetinden iğrenmiş, vücudundan bıkmış ruhlara sığınak ve kurtaracak yer odur.

Allah Bâkîdir; âlemin bekası (devamlılık ve kalıcılığı), ancak Onun bekasıyladır.

Allah Mâliktir; sendeki mülkünü, sahip olunan şeyini senin için saklamak üzere alıyor.

Allah, Ganiyy-i Muğnîdir (sınırsız zenginlik sahibidir); herşeyin anahtarı Ondadır.

Bir insan Allah'a hâlis, ihlaslı bir kul olursa, Allah'ın mülkü olan kâinat, onun mülkü gibi olur.

…..

Aklı başında olan insan, ne dünya işlerinden kazandığına mutlu, sevinçli ve ne de kaybettiği şeye hüzünlü olmaz.

Zira dünya durmuyor, gidiyor. İnsan da beraber gidiyor. Sen de yolcusun.

Bak, ihtiyarlık şafağı, kulakların üstünde doğmuş, görünmüştür. Başının yarısından fazlası beyaz kefene sarılmış.

Vücudunda vatan edinmeye, yerleşmeye niyet eden hastalıklar, ölümün keşif kollarıdır.

Bununla beraber, ebedî ömrün önündedir. O devamlı ve kalıcı ömürde, baki ömürde göreceğin rahat ve lezzet, ancak bu fâni ömürde emek sarf etme ve çalışmalarına bağlıdır.

Senin o devamlı ve kalıcı ömürden, baki ömürden hiç haberin yok. Ölüm sekeratı (can çekişme hali) uyandırmadan evvel uyan!

(Mesnevi-i Nuriye’den alınmıştır.)