Cüneyt Arkın anlatıyor:

Yeşilçam’da birkaç filmin aynı anda kotarıldığı yıllar.

Bir gün yine sabaha kadar çalıştık.

Eve geldim alelacele duş aldım, üzerimi değiştirdiğim gibi hemen çıktım. Çünkü başka çekime yetişmem gerek.

Taksiye elettim, az ileride durdu, bindim..

Biner binmez söylenmeye başladı. Yok, kapıyı hızlı kapattın, yok emniyet kemerini bağla, yok sigara içme falan…

Ben aceleden geberiyorum, adamın umurunda değil.

Önümüzde de tın tın giden bir araba. Gençten bir çocuk sürüyor, yanındaki kızla konuşuyor.

Dayanamadım, uzanıp kornaya bastım.

Zınk diye durdu öndeki otomobil.

Genç çocuk indi otomobilden, elinde de silah var…

Başladı küfürler etmeye.

Benim elleri kınalı anama, dantelli başörtülü ablacığıma nasıl küfürler…

Aşağı indim, hiddetle buna bir çaktım, silah bir tarafa bu bi tarafa…

Herif bayıldı…

Taksici kenarda bizi izliyor. Hoşuna gitmiş olacak, nasıl gülüyor.

Bir taraftan da çocuğun kendine gelmesini bekliyorum, çaresiz.

Neyse kısa süre içinde uyandı, bana baktı ve “Yahu Cüneyt Abi, sen hakikaten karate biliyormuşsun…” dedi.

Ben siyah kuşak karateciyim.

Bu spora başladığınızda “Hayati tehlike olmadıkça ve karşı taraf size saldırmadıkça” karşınızdakine vurmayacağınıza dair yemin edersiniz.

Ama aileme küfür edilmesine dayanamadım.

Yeminimi bozdum.

(BENİM KAHRAMANIM TÜRK HALKIDIR. Cüneyt Arkın, Kırmızı Kedi Yayınevi. 3. Basım, Mayıs 2022, İstanbul.)