Urfalı Nabî,Peygamber aşığı. Hac yapmak için bir kervanla yola çıkar. Tefekkürle, edeble,gözyaşlarıyla uzun yorucu bir o kadar da heyecan dolu bu yolculuk esnasında konakladıkları sırada bir paşanın dinlenmek üzere ayaklarını Medine'ye  doğru uzattığını gördü. Gönül insanıdır,  incitmeden uyarır gönlünden diline;
...
Sakin terk-i edebden gûyi mahbub-i Huda'dır bu. 
Nazargahı ilahidir,Makam-ı Mustafa'dır bu.
mısraları akar.Paşa üzülür elbet.Medineye ulaştıklarında bütün minarelerden Nabi' nin mısraları okunmakta.Cok büyük şaşkınlık ve hayretle bu nasıl iştir. Müezzin, dun gece Peygamberimiz rüyama girdi ve Nabi'nin söylediği  beyitleri okumamızı emretti der. Deyince Nabî efendimiz beni mi andı der ve bayılır, bu defalarca tekrar eder...
Kim iyi bir ise aracılık ederse Onun da o işten bir nasibi olur.Allah her şeyin karşılığını vericidir. 
Her kalb-i meyl, her güç, her kuvvet ımtihan degilmidir zaten? Mühim olan neyi nasıl nerde,kullandığındır . 
O Ovülmüş belde, Medine .Allahın nazar ettiği, özlenen şehir..Efendimiz (sav) kimin medine de ölmeye  gücü yetiyorsa orada vefat etsin, Muhakkak ben,burada vefat edenlere şefaat edeceğim buyurmuşlardır. Oraya gidenleri cennet bahçesinin ılık meltemi ,Efendimizin naif kokusu sarar,Hz Hamza'nın ve beraberindeki şehitlerin sadakati karşılar.Selam olsun gönlünde medinenin gülünü taşıyanlara. 
Selam olsun gönlünde cennet olanlara.

HAYIRLI CUMALAR dilerim.