Gaziantep FK ile Alanyaspor arasındaki mücadeleyi izlerken devre arasında gözüm Bursa'nın iki yerel kanalının canlı yayınladığı Bursaspor ile Mardinspor arasındaki mücadeleye takıldı. Sonra bırakıtım saha içini trübünlere daldım, gittim. Full stad, hepsi yeşil beyaz bere, forma, atkılı taraftarlar. Şampiyonluk maçı 2-0'lık galibiyet sonrası ağlayanlar, timsah yürüyüşü yapanlar işte şehir takımı, futbol coşkusu, ambians, bütünlük bu dedim.

Bu takım şampiyonluktan amatöre kadar gidip her sene yüksele yüksele 1. Lige kadar gelen takım. Bizim Gaziantepsporumuz ise bu zorlu yolu seçmek yerine aynı ligteki Gaziantep FK'yı seçti ve Gaziantepsporu asri mezarlığa gömene kadar hepimiz göz yumduk.

Sadece takım mı?
Tesisler, antreman sahaları, Kamil Ocak Stadyumu hepsi gitti.
Ama 1969 ruhu, Koçero, Fatih, Yaşar, Fantom, Sakıp Özberk, Asım Atmaz, Celal Doğan ve diğerlerini bu şehrin taraftarı, sporseveri unutmadı. Sessizce köşesine çekildi ve stada gitmek yerine, evinde oturmayı , tv'den izlemeyi seçti.

Onun içindir ki;
Gaziantep FK yıllardır aynı protokol, aynı trübüne gelenler ve gruplar dışında stadı dolduramıyor.
Birde her sene kümede kalalım yeter mantığı ile ne ligte, ne kupada hedefsiz bir takım ve şehir.
Dünkü karşılaşma sonrası istatikler 15 maç iki galibiyet, 6 beraberlik ve 7 mağlubiyet. Yani 30 puanın sadece 12'sini alıp 18'ini kaybeden bir takım.

Hocamız Burak Yılmaz ise;
Ben buraya iki maçta altı gol yemiş, o puanlı bir takıma geldim. Şimdi altı maç kala kümede kaldık daha ne istiyorsunuz diyerek aslında bu şehrin ve takımının vizyonunu ortaya koyuyor.

Onun için her sezon olduğu gibi bu sezonda kümede kalmanın keyfini doya doya çıkarın.
Bursaspor ve Kocaelispor ruhu mu?

Onlar ki takım ve şehir ruhu, bizdeki arsa ve tuz ruhu...!