Artık ağlamak bir sanat olmuş. Kime sorsak işler kötü diye ağlıyor, iş yok ve buna benzer sözler söylüyor. Bir atasözü var, biliyorsunuz: “Bir dokun, bin ah işit.” Gerçekten de bu atasözü hayatımıza artık giderek uyuyor.
Kim doğru söylüyor, kim yalan söylüyor, onu tespit edemiyoruz. Bunları niye anlatıyorum? Herkes ağlayıp duruyor.
“Biz kriz içerisindeyiz, ekonomik sıkıntımız var. Fon işi bizi kilitledi ödeyeceğimizi ödeyemiyoruz” deyip duruyorlar ama gerçek öyle mi değil mi ben de bir türlü anlayamıyorum.
Bir bakıyorumda restoranda, lokantada, kafede, mağaza ve AVM’de alışveriş çılgınlığı almış başını gidiyor. Doğru, 2018 yılından beri bana göre de kriz var. Hiçbir kriz 6 yıl sürmemişti. Ben de kabulleniyorum; krizler olur, 3-4 yıl içerisinde toparlanır ve devam eder.
15 Temmuz 2016 FETÖ, 2018 ekonomi, pandemi (3 yıl), 6 Şubat 2023 depremleri (12 milyon insan etkilendi) ve son olarak fon ve borsa krizi...
Gerçekten matematiksel hesaplamalarıma göre 1,5 milyar dolarlık büyük bir kriz oluştu ve kriz sözcüğünü kabul ediyorum. Ancak 6 yıldır devam ettiğini söylememe rağmen işleri iyi olanlar da ağlayıp duruyor.
Hep dedikleri bir söz var: “Öldük, battık, bittik.”
Bu lafları söyleyen iş insanları ve sanayicilere baktığımda süper bir yaşamları var. Hiçbir şeyden geri kalmıyorlar. Bir bindikleri araca bir daha binmiyorlar. Bir giydikleri takım elbiseyi tekrar giymiyorlar. Tek kelimeyle İngiliz kraliyet ailesi gibi yaşamaya devam ediyorlar. O nedenle bir taraf çok iyi yaşarken bir taraf da açlık ve sefaletle mücadele ediyor.
Bir gerçeği söylemek istiyorum. Kırsalda olsun, daha iyi yaşam şartlarına sahip mahallelerde olsun, herkesin evinde 8 yaşındaki çocuk dâhil, hepsinin son model telefon var. Peki, bu telefonları alırken bu paraları nasıl ödüyorlar, ona da akıl sır ermiyor. Ama sorduğumda şöyle cevaplar geliyor: Plastik kartlarla ödüyoruz. İcra gelinceye kadar, varlık fonlarına devredilmesi hâlinde ödeme yapmadıklarını söylüyorlar.
Bir yandan da doğru. Şu an Gaziantep’te 500 bin kredi kartıç borçlusu var. Toplamda icra sayısının 800 bin ile 1 milyon kişi arasında olduğu söyleniyor.
Yazımın başında da belirttiğim gibi herkes ağlıyor ama bir yandan da çok lüks ve iyi yaşam sürdürenler var. Bu, doğanın bir kanunu. Bir kesim sosyetik mahallede bir gecede 30 bin lira kafe ücreti öderken bir kesimde bir ayda 30 bin liraya çalışıyor.
Son olarak şunu eklemek istiyorum: Gaziantep’te genel olarak İbrahimli, Yamaçtepe ve metronun yanındaki dairelerin ortalama fiyatları 15-25 milyon TL arasında. Bu evlere bakıyorsunuz, yapıldıktan sonra dolup taşıyor. Kim alıyor bunları diye sorunca “İşlerimiz çok kötü.” diyorlar.
Artık şunu anladım: Kimse doğru söylemiyor. Kriz var diyorlar ama herkes birbirine yalan söyleyip akşama kadar ağlama duvarı gibi ağlayıp duruyor.
Gerçekten de herkes ağlıyor ama birileri de büyük vurgunlar yaparak kısa sürede milyon - MİLYAR TL’lerle oynuyor.
Son olarak doğalgaz, elektrik ve su fiyatlarının çok pahalı olduğunu, doğalgaz ve elektrik faturalarından dolayı bir ekonomik sıkıntı yaşanacağını yetkililere de söylemek istiyor, elektrik ve doğalgaz fiyatlarını tekrar değerlendirmelerini okurlarım adına talep ediyorum
Ayrıca asgari ücret ve emekli maaşları da artık geçinilemez rakamlarda duruyor. Bu nedenle emekli ve asgari ücretin refah payı veya başka bir formül ile artırılması gerekiyor.
Bu 10 Kasım gününde Gazi şehrin hemşehrisi Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü saygı ile anıyor, tüm değerli okullarıma hayırlı sağlıklı bir hafta diliyorum.